On the first day of the third month of the seventh year - more prime numbers there - of the current millennium, the latest book by the Netherlands' greatest writer came out: Het Schervengericht by A.F.Th. van der Heijden. 13 days later, yesterday to be exact, he was here in Utrecht for a book-signing session. And of course, I was there too! I had already bought a copy on the day the book came out, so I brought it with me to Broese. I asked him kindly to sign it and he did, so now I have a signed copy of Het Schervengericht, as well as De Movo Tapes: the two main books in the Homo Duplex series.

One thing I noticed upon coming home and admiring the scribble on the inside page was that, instead of signing the book with "A.F.Th." as he had done with De Movo Tapes in 2003, he had signed with his full name: "A.F.Th. van der Heijden". At first this seemed quite trivial to me, but when I checked the official title page (not the cover, but inside the book), I noticed the same phenomenon. I guess A.F.Th. is back to being Van der Heijden again... What also attracted my attention was the fact that the book did not have a big list of upcoming titles at the end. Quite surprising as well, because I can't recall any of his books being without such a list! I guess that A.F.Th., whether with or without surname, has been a bit 'duplex' as well. In a recent interview he admitted that he had suffered from a sleeping disorder called sleep apnea for quite some time. With help from a magical pill he's more or less cured from that now, back to his jolly old self, so to speak, and maybe he doesn't have need anymore for a 'duplex' persona to escape from the crappy everyday sleep-apnea-plagued life. Let's hope so, because a healthy and happy A.F.Th. is what this country needs!

I just came across an article on nu.nl, stating that South Korea is writing an ethical code for robots. The original article is from BBC News. According to one of the people working on the draft, an important reason for drafting the code, is (quote):

Imagine if some people treat androids as if the machines were their wives.

A very ambiguous statement indeed... But sure, having a behavioral code for robots would be a good thing, especially if they're going to be as omnipresent in society as the Koreans predict they will. The code should reflect Asimov's three laws of robotics. All I can say is that I hope is the Koreans have either seen or read I, Robot!

One thing I know for sure is that the North Koreans will be glad to hear this news, as their southern neighbors have plans to build military robots for automated border patrol. 'Cause when you run into one of those at night in a dark alley, you'll be happy for sure if its newly implanted ethical chip prevents it from blowing you to pieces on first sight! These things are not to be messed with, as this highly objective non-promotional and non-propagandal video clearly shows.

Finally, the moment you've all been waiting for: my site has been revived! This is its second life (or maybe third, or even fourth, I'm not keeping track anymore), and hopefully this one will last for a while. This post should be dated the 07-03-07 (from left to right and right to left ), at 13:00 (1PM). A nice collection of primes!

The site can be found at http://www.arara.nl/, my gallery on the subpage pics and this page (weblog) on blog. In due time I plan to make a personalized page as well, but that could take a while. That's because I started my PhD at Utrecht University as of this January! I'm working in the Intelligent Systems group, and my research is on the cognition of intelligent agents. More specifically, the extension of BDI-agents with something like a personality, and also the reasoning of agents about the mental states of other agents, based on observable behavior: mental state abduction. But more on this later.

Some technical details regarding the site:

• This weblog runs on Serendipity, extended with some nice plugins. For instance, there's the Wikipedia-plugin, which enables you to search this online encyclopedia on text selected in the browser. Or the Coppermine-plugins, which help me to put pictures from the gallery straight into the weblog!
• The pictures are brought to you by Coppermine.
• The weblog, as well as the gallery, are available in multiple languages. Use the "Language selector" to select another language. Usually this regards only the interface; however, some weblog posts are available in multiple languages as well (this post, for instance). Last but not least, both systems allow giving feedback on content.
• I've developed my own ArarA theme for both systems. It makes use (mostly) of W3C-standards compliant XHTML/CSS, which I test using Mozilla Firefox. In case it seems to you that this page doesn't look as it's supposed to, this is probably due to your browser. There are two ways to fix this: either use a different browser, or switch the page theme using the "Theme selector". I can recommend Coffee Cup for the weblog, and Rainy Day for the gallery.

Happy browsing!

Beste mensen, dit zal een van de laatste Zuid-Amerikaanse berichtjes op mijn blog zijn. Jammer, helaas, maar het avontuur loopt op z'n eind.

We zijn inmiddels al een tijdje in Buenos Aires en sinds de laatste update over Torres del Paine is er genoeg gebeurd, wat ik hier samengevat zal proberen weer te geven. We zijn na Torres del Paine naar El Calafate gegaan, wat een vrij lelijke en onvriendelijke plaats is, maar omdat het de enige comfortabele uitvalsbasis naar de Perito Moreno gletscher is kun je er moeilijk omheen. De gletscher hebben we bezocht met de standaardtour en ondanks de zeer hoge verwachtingen was het een onvergetelijke en overweldigende ervaring! We hadden erg veel foto's gezien en dachten dus al een redelijk beeld te hebben van wat ons te wachten stond, maar niets kan je voorbereiden op een dergelijk natuurfenomeen. De gletscher is groots en uitgestrekt en vooral het continue gekraak en geraas van neerstortende ijsblokken maakt dat je eigenlijk continu met je mond vol tanden staat. Het feit dat het samen met Iguazu de meest toeristische plek van Argentinië is doet wel een beetje af aan de ervaring, maar natuurlijk is het geweldig dat zo'n schitterende plek voor nagenoeg iedereen (jong en oud, dik en dun) toegankelijk is.

Vanuit El Calafate zijn we gereisd naar El Chaltén, een dorp wat zich promoot als de "hiking hoofdstad" van Argentinië. Of het die naam werkelijk waard is weet ik niet, want het aantal routes wat in de directe omgeving te lopen valt is vrij beperkt. Maar wat ik wel weet is dat die paar routes leiden naar de meest geweldig mooie plaatsen! De 'skyline' wordt gedomineerd door de toppen van de Fitz Roy en Cerro Torre, twee indrukwekkende pieken met karakteristieke eigenschappen. De Fitz Roy wordt in de taal van de Tehuelches de Chaltén genoemd, wat 'rokende berg' betekent. Dit lijkt ook daadwerkelijk zo te zijn, want we hebben de Fitz Roy alleen maar gezien met wolken rond de top. Vaak hangt er een sliert omheen die recht uit de top lijkt te komen alsof het een schoorsteen is, vandaar de naam. Cerro Torre betekent letterlijk Torenberg en dat geeft de vorm aan van de top. Voor bergbeklimmers is deze berg een van de grootste uitdagingen, zozeer zelfs dat National Geographic een volledig artikel aan een beklimming heeft gewijd. Het landschap rond El Chaltén is erg mooi en apart... wat me het meeste trof waren de eindeloos verschillende kleuren licht die je er ziet. Het is niet zozeer de kleur van het landschap die vreemd is, maar de aard van het licht. We hebben hierover gespeculeerd met Christel en zijn tot de conclusie gekomen dat dit waarschijnlijk ligt aan de Patagonische ijsvlakte, de twee na grootste continentale ijsmassa ter aarde na Antarctica en Groenland. Het ligt zal wel op een bepaalde manier gereflecteerd worden door de enorme hoeveelheid sneeuw en ijs waardoor het gekke dingen doet met de omgeving... anders konden we het ook niet verklaren. In elk geval was het heel mooi! We hebben ook nog eens in slecht weer (sneeuwstorm, windstoten waarbij je dacht dat je broek van je lijf zou worden geblazen) de bergtop gehaald bij onze laatste meerdaagse wandeling, wat ook wel bevredigend was omdat we eerder (Tierra del Fuego, Torres del Paine) al een paar keer af hadden moeten haken. Nog leuker was dat een door The North Face uitgeruste Amerikaan met superuitrusting al halverwege de wandeling afhaakte vanwege het weer, dus dat gaf dubbele pret. Deze kerel was sowieso een beetje yupperig, want hij was nauwelijks ouder dan wij en had al een 'beach house' ergens in New Jersey, een foto-uitrusting van ca. 5000 euro waar hij vrij laconiek kiekjes mee maakte en zoals gezegd een kampeeruitrusting van The North Face die het idee gaf dat hij naar de winkel was gegaan en uit de catalogus van alles het duurste had uitgezocht. En dat terwijl hij asboluut onervaren was, want dit was zijn eerste meerdaagse wandeltocht! Iets wat trouwens ook te merken was, want hij sjouwde twee jassen mee en een 3-persoons tent van 5 kilo. Tsss, some people...

Na een dag of vier in El Chaltén te zijn gebleven en van onze laatste momenten in de Patagonische bergen te hebben genoten, hebben we 'de bus gepakt' naar Buenos Aires. Dit klinkt vrij eenvoudig, maar dat was het niet! Al met al is het een reis van 60 uur geworden, met het itinerarium als volgt. Vrijdagavond vertrek vanuit El Chaltén om 18 uur, aankomst El Calafate 22:30. Wijn drinken en kletsen in een bar tot 02:30, daarna om 03:00 de nachtbus naar Rio Gallegos genomen. Klotereis, want de verwarming stond superhoog en om 05:00 werd er nog een stop gemaakt waarbij de felle TL-verlichting lekker aan werd gedaan, dus om 07:00 vrij vernaaid aangekomen. Daarna tot de ontdekking gekomen dat er geen aansluiting was en al het vroege reizen voor niets was geweest, dus hebben we 14 uur lang als zombies door het lelijke en extreem winderige Rio Gallegos gewandeld, om om 21:30 uiteindelijk de bus te pakken naar Comodoro Rivadavia (semi-cama). Vanaf daar ging het soepeltjes, want om 08:00 kwamen we aan en om 08:45 konden we door met de servicio ejecutivo (cama) naar Buenos Aires, waar we de dag daarna, afgelopen maandag dus, rond 07:30 aankwamen! Wel leuk om die hele afstand met de bus afgelegd te hebben, dat geeft je tenminste een idee van hoe groot zo'n land is.

Nu zijn we dus alweer een paar daagjes hier in Bs.As. en langzaamaan gaat het er echt op lijken dat we weer terug naar Nederland komen. De spulletjes die we her en der hadden achtergelaten hebben we opgehaald, Christel bezoekt nog de nodige vrienden en kennissen, en ik heb me o.a. bezig gehouden met het laten ontwikkelen van al mijn dia's (30 rolletjes van 36 met een paar van 37, dus ca. 1100 stuks!) en heb nog een tripje naar Colonia del Sacramento (Uruguay) gemaakt. Verder doen we het rustig aan en genieten nog van de laatste hapjes van het heerlijke eten!

Nu dan de twee weetjes, die wil ik jullie niet onthouden. Weetje nr. 1 is dat ik bijna op de dag af de hele Nederlandse zomer heb gemist en in plaats daarvan de zuidelijke winter heb meegemaakt: op de laatste dag van de lente (20 juni) ben ik uit Nederland vertrokken en op 21 september, de eerste dag van de herfst, kom ik weer aan. Grappig toch?!

Weetje 2 is dat de eindscore van de wedstrijd Michal - Diarree, waarbij de score wordt gemeten in "aantal maanden vakantie in Zuid-Amerika" tegenover "aantal keren aan de dunne", is geëindigd in een luisterrijke 3-0 overwinning voor Team Sindlar! Vergeleken met het 2-2 gelijkspel van het jaar 2003 is dat een hele vooruitgang. Hoewel, niet te vroeg juichen natuurlijk, want er zijn nog een paar dagen te gaan! Een definitieve bevestiging van de uitslag volgt nog... er kan in elk geval niet over gecorrespondeerd worden. ¡Hasta pronto!

¡Hola! Vanmiddag zijn we terug gekeerd in Puerto Natales na een kleine week in het Torres del Paine nationale park in het zuiden van Chili. Het was alweer geweldig... ik zou me er bijna voor willen excuseren maar de geweldige ervaringen stapelen zich maar op! Het woord "torres" betekent in het Spaans "torens" en Las Torres del Paine zijn dus de Torens van Paine. Dit zijn drie bergtoppen die een karakteristieke, jawel, "torenachtige" vorm hebben en hun naam hebben verleend aan het park. Wie of wat Paine is geweest is ons (en vele anderen) vooralsnog onduidelijk, maar dat de bergen op torens lijken is zeker! Naast de Torres zijn er ook nog de Cuernos del Paine - "cuernos" zijn "horens" - en deze hebben een zo mogelijk nog vreemdere vorm. Het zijn vooral deze geweest die we tijdens onze tocht steeds in ons blikveld hebben gehad... lees het verhaal maar.

In mijn eerdere berichtje schreef ik dat we zondag gingen vertrekken, maar uiteindelijk zijn we een dag later gegaan omdat het weer nog steeds zeer matig was en het er wel naar uit zag dat het op ging klaren. Daar hebben we achteraf gezien goed aan gedaan, want toen we maandag tegen het eind van de ochtend aankwamen in het park was het nog steeds bewolkt en konden we de Torres nog niet zien, maar een stuk verderop waar wij aan de route (Circuito W) gingen beginnen was het helder en toen we eenmaal goed en wel op weg waren klaarde het helemaal op. En tegen al onze verwachtingen in bleef het zo tot de laatste dag; we hebben volop van de omgeving kunnen genieten omdat het zonnig was en nagenoeg onbewolkt, en ook van de befaamde windstoten die hier voor kunnen komen hebben we geen last gehad! Wel was het ´s nachts berekoud (muts, sjaal, thermo-ondergoed, fleece-shirt, en dat allemaal aangetrokken in een slaapzak die tot -20 graden moet gaan... en het dan nog koud hebben, om een idee te geven van hoe koud het was) maar dat hoort erbij als je ´s winters gaat kamperen.

Nu volgt een beschrijving van onze trekking in het park, waarbij van bijgevoegde kaart gebruikt gemaakt kan worden om de route te volgen.

We zijn de eerste dag in een groep van vijf naar het park gebracht: Christel en ik natuurlijk, en daarnaast een Italiaanse jongen en Grieks meisje die samen reisden en een Japanse die er in haar eentje op uit wilde trekken. Nu is dat volgens de regels van het park, zeker in de winter, verboden omdat het te gevaarlijk is, dus bij de ingang werd ons gevraagd de Japanse op sleeptouw te nemen en haar een beetje in de gaten te houden. Zo gezegd, zo gedaan: Christel en ik spraken met de Japanse af dat we dezelfde route zouden volgen - de andere twee wilden 4 dagen max. blijven - en met zijn vijven gingen we op pad. De eerste dag leidde de route ons van Posada Rio Serrano, de adminstratieve zetel van het park, naar Albergue y Camping Pehoe. Een tocht van ca. 17,5 km over niet al te moeilijk terrein, maar toch hadden we het zwaar. De Japanse omdat ze nogal klein en zwak was en rookte, het andere stelletje omdat ze iets dergelijks nog nooit hadden gedaan, Christel omdat ze op haar pas gekochte en niet ingelopen bergschoenen moest lopen, en tenslotte ik omdat ik in mijn fotografische ijver zo´n 5 kilo aan uitrusting meesjouwde (body, twee lenzen, statief, flitser, kortom de hele mikmak). We kwamen dan ook aan toen het bijna donker begon te worden en groot was onze verbazing toen we een boel mensen aantroffen op de camping, daar waar we niemand hadden verwacht. Nader onderzoek wees uit dat het bleek te gaan om een groep berggidsen die op pad waren om wat te trainen en onderling tips uit te wisselen wat zaken zoals gletscherwandelingen en kayaktochten betrof. Snel zetten we onze tentjes op en kookten onze eerste maaltijd (rijst met prut), waarna we meteen de zojuist genoemde tentjes indoken om wat gezonde 'nachtrust' te genieten. Ik schrijf het tussen aanhalingstekens, want de nacht verliep niet altijd even rustig. Zeker de eerste nacht heeft het erg hard gewaaid, en ook al had het tentje nergens last van, toch werden we steeds wakker door het geloei van de wind en het geklapper van het doek. Daarnaast moet je je voorstellen dat het om 19 uur volstrekt donker was en door het ondergaan van de zon al snel ijskoud, terwijl het pas rond 8 uur ´s ochtends weer licht werd en het mogelijk werd om buiten iets te doen. De nachten duurden dus erg lang en het is niet altijd even fijn om 13 uur lang in je slaapzak te moeten liggen. Het alternatief - buiten in het donker rondjes rennen om warm te blijven en daardoor steeds op je snufferd te gaan - echter nog minder aanlokkelijk...

De eerste nacht overleefd hebbend maakten we ons de volgende dag op voor een tocht naar de Glaciar Grey (zie Albergue y Camping Grey op de kaart). Dit had als voordeel dat we de tent konden laten staan en alleen wat essentialia mee hoefden te nemen. De kaart gaf aan dat de tocht one-way ca. 3,5 uur zou duren (11 km), dus voor de heen- en terugtocht rekenden we ongeveer 7 uur. Normaal gesproken lopen we zonder bepakking een stuk harder dan wat staat aangegeven, zo leert de ervaring met o.a. Slowaakse en Noord-Amerikaanse parken tenminste, dus we dachten dat dat makkelijk te redden moest zijn. Het viel echter vies tegen: door sneeuw en ijs op het pad was het bij vlagen moeilijk lopen, en überhaupt was 3,5 uur wel erg optimistisch gerekend. Uiteindelijk kwamen we maar net voor donker weer aan bij de tenten. De tocht was echter wederom heel mooi en de gletscher zelf zeer groots en spectaculair. Op de terugtocht zagen we meerdere condors boven onze hoofden cirkelen; een mooi gezicht, maar wel een beetje luguber als je bedacht dat condors (Vultur gryphus) verwant zijn aan gieren en dus aaseters zijn, en het misschien op ons hadden gemunt in de hoop dat wij de terugtocht niet zouden redden. Dikke pech voor de condors dus, haha! We liepen op deze route overigens alleen met de Japanse; het andere stel skipte de gletscher en was doorgelopen en de gidsen gingen iets anders doen, we weten niet wat.

Op de derde dag hebben we de tent afgebroken en zijn we naar Campamento Italiano gelopen, waar we de tent weer hebben opgebouwd en de Valle del Frances in zijn gegaan. Daar wilden we het uitzichtspunt bij Campamento Britanico bereiken, maar door hevige sneeuwval de dagen voor onze aankomst was het pad totaal onherkenbaar en zijn we afgehaakt toen we de eerste rivier over moesten steken. Op deze plek hadden we een mooi uitzicht over de Glaciar Frances en zijn we blijven wachten op een lawine of ijsval, waarvan we er al meerdere op grote afstand hadden gehoord. Helaas gebeurde er lange tijd niets en lichtelijk teleurgesteld wilden we na een uur of zo weer weggaan, toen ons wachten toch beloond werd met een flink pak sneeuw/ijs wat met flink geraas en spektakel naar beneden kwam -> geniaal!

De vierde dag wilden we de lange tocht vanaf Italiano naar Hosteria Las Torres maken. De Japanse was dat ook van plan, maar omdat ze erg moe was zei ze dat ze misschien bij Los Cuernos al zou stoppen. Ze vertrok in elk geval erg vroeg, twee uur eerder dan wij, om toch tijd genoeg te hebben om Las Torres te halen. Het pad was erg zwaar, over de gehele lengte lag volop sneeuw en bepaalde steile stukken waren over een lengte van misschien wel 100 m volledig bedekt met bevroren riviertjes, waardoor je letterlijk op ijs liep! Op dat soort stukken was het zaak houvast te zoeken op stukjes steen die boven het ijs uitstaken, je vast te houden aan struiken e.d., en waar mogelijk in de berm te gaan lopen. In elk geval was het een vermoeiende aangelegenheid, zeker na de drie eerdere dagen die we nog in de benen hadden zitten. De hele tijd konden we het spoor van de Japanse volgen, ook na Los Cuernos, dus we wisten dat zij voor ons lag en toch op weg was gegaan naar Las Torres. Het was dus wel een beetje vreemd dat haar spoor opeens vreemd verdween tegen het eind van de tocht! Maar aangezien dat gebeurde voor een riviertje wat nogal lastig over te steken was zochten we er niets achter, we namen aan dat ze hogerop een alternatieve route had gezocht en vandaar verder was gegaan. Na het riviertje was het een hoop gezoek omdat er bijna geen begroeiing was en het pad onder de sneeuw bijna niet te herkennen was. Toen we het eenmaal gevonden dachten te hebben was er nog wat meer commotie omdat het ons langs een meertje leidde wat wel op de kaart stond, maar langs de verkeerde kant daarvan! Nu klopte de kaart wel vaker niet en hadden we al meerdere varianten gezien - er zijn minstens vijf verschillende kaarten van het park in omloop die allemaal afwijken qua routes, tijden en afstanden - dus ook dit namen we voor lief. Het pad wat we volgden leidde ons langs het meertje waar een vogel over het ijs wandelde: een van de eerste dieren die we hadden gespot die dag. Nu hield ik steeds mijn ogen open voor puma´s, want dat is een van de dieren die ik nog graag op foto vast zou leggen. Op een gegeven moment dacht ik iets te onderscheiden aan de overkant van het meertje... zou het een puma zijn?! Nee, dat was het niet, na een tijdje kijken bleek het de Japanse te zijn, te herkennen aan haar knalgele regenhoes. Wat bleek echter, ze was de verkeerde kant op aan het lopen! Snel zetten we onze tocht voort en toen we nog wat dichterbij gekomen waren kon ik eindelijk mijn legendarische Fox 40-fluitje (geen balletje; ideaal voor in de winter ) met goed nut gebruiken. De Japanse keek om, zag ons, en kwam meteen onze richting ingelopen. Wij zetten onze tocht om het meer heen voort om bij haar te komen en zagen onderweg nog overduidelijk pumasporen in de sneeuw, maar dit terzijde... Toen we eenmaal samengekomen waren, vertelde ze dat ze verdwaald was en al twee uur rond aan het dolen was. En flink schijnbaar, want toen we haar zagen was ze de verkeerde kant op aan het lopen! Ze was in elk geval erg blij om ons te zien en samen maakten we voort naar Hosteria Las Torres. Toen die eenmaal in zicht was plofte ze neer en zei dat ze even uit moest rusten, maar dat wij gerust mochten doorlopen. Dat deden we en uiteindelijk kwam we nog redelijk op tijd aan op onze laatste overnachtingsplaats. Tent weer opgezet, en omdat het Christel´s verjaardag was (jaja!) een speciaal maaltje klaargemaakt. We hadden instant-aardappelpuree en champignonsaus, normaal gesproken best lekker, maar helaas bleek dat naar niets te smaken. Met wat zout en peper wist Christel er gelukkig nog wat van te maken en op de camping was een vuurplek en brandhout, dus gezellig rond het vuur gezeten hebben we haar 24ste verjaardag gevierd! Anders dan anders, maar in elk geval een verjaardag om nooit te vergeten

Op de laatste dag (vandaag dus) wilden we lopen naar Alberuge y Camping Chileno en vandaar door naar het uitkijkpunt over de Torres. We hadden echter al gehoord dat dit pad zwaar besneeuwd was en een paar dagen daarvoor nog gesloten, dus toen het ´s ochtends ook bewolkt was en de Torres in nevelen gehuld, besloten we de aftocht een dag te vervroegen. Dit stelden we voor aan de zwaar vermoeide Japanse, die daarop helemaal opleefde (yo quielo leglesal!) en aanbood zelf meteen naar de dichtstbijzijnde telefoon te lopen om de busmaatschappij te verwittigen van onze wens om opgehaald te worden.

En hier zijn we dus weer, terug in Puerto Natales. Vijf schitterende dagen en vier zware nachten in Torres del Paine om nooit te vergeten! Morgen gaan we alweer verder naar El Calafate, Argentinië. Daar gaan we de Perito Moreno gletscher bezichtigen en dan door naar El Chaltén voor nog wat meer trektochten. Rond 10 september willen we terug zijn in Buenos Aires om daar rustig de nodige zaken te kunnen regelen. Dat was het weer voor eventjes, ¡hasta luego y que les vaya bien!

Het verhaal van onze reis wordt min of meer vervolgd zoals voorgesteld aan het einde van de laatste post. Ik zeg "min of meer", want we reizen dan wel zoals gepland, het grote verschil is dat we er meer tijd voor uit gaan trekken! Als we verder waren gegaan zoals we hadden uitgedokterd (van Ushuaia naar Torres del Paine, El Calafate en tenslotte El Chaltén) dan hadden we overal maar 1 of 2 dagen kunnen blijven en meer tijd besteed aan transport dan aan verblijf. Aangezien het nu een geweldige winter is om de nationale parken te bezoeken en lange (evt. meerdaagse) wandelingen te maken, zou het jammer zijn om maar zo kort te kunnen blijven op al deze mooie en ook niet zo makkelijk toegankelijke plaatsen. Vandaar dat we hebben besloten op 20 september te gaan vliegen naar Nederland; temeer een voordeel omdat we dan samen in het vliegtuig kunnen zitten (veel gezelliger natuurlijk!) en ook handig omdat dan de baggage over ons beiden verdeeld kan worden... met alle spullen die we mee gaan sjouwen ook geen overbodige luxe.

Maar de voornaamste reden dat we langer willen blijven is dus dat we van de nationale parken willen genieten en daarom gaan we morgen onze eerste lange tocht maken. Vandaag zijn we bezig geweest met het huren/kopen van spullen; zo hadden we o.a. een goede tent nodig en hebben we er nu eentje van het merk Mountain Hardwear gehuurd. Het is een 4-seizoenstent die erg goed tegen wind bestand is, wat wel nodig is want hier kan het schijnbaar flink spoken. Daarnaast hebben we een matje gehuurd voor Christel, een kaart gekocht van het park en gaan we nog een hoop eten inslaan. Morgenochtend gaan we zo vroeg als maar kan naar het park en zijn van plan een 6- of 7-daagse tocht te maken! Een deel van onze spullen zal achterblijven in het hostel Niko´s (in Pto. Natales en dus in Chili), met onderstaand tel.nr. en e-mail:

tel.nr.: 061-412810 en 061-412675
e-mail: nikosresidencial@hotmail.com

Dit voor degenen die om een of andere reden iets dringend door zouden willen geven of naar ons zouden willen informeren. Maar voor de goede orde, als we dus een week lang niets van ons hebben laten horen dan valt dat nog onder "geen nieuws = goed nieuws", pas als we na zondag over een week nog geen teken van leven hebben gegeven mogen jullie je zorgen gaan maken!

Dan nog even terug naar de afgelopen week in Ushuaia, die was nl. hartstikke leuk! Ook daar veel gewandeld in het nationale park (op eentje na hebben we alle routes gelopen) en veel moois gezien. Omdat het nu winter is was het qua fauna teleurstellend rustig in het park... normaal gesproken wordt je bij wijze van spreken overlopen door de gaunaco´s, maar nu waren die er niet. Wel hebben we een groepje van drie mooie felgekleurde Magelhaenspechten kunnen bewonderen, die op kleine afstand van ons druk aan het houtbewerken waren (de Spaanse naam voor dit beestje is carpintero Patagónico, ofwel Patagoonse timmerman). Voorts hebben we tijdens een boottocht die we hebben gemaakt op het Beagle-Kanaal ook twee robachtigen gezien; de zuidelijke pelsrob en de manenrob. De eerstgenoemde heet in het Nederlands ook wel Zuid-Amerikaanse zeebeer en de tweede wordt ook Patagonische zeeleeuw genoemd, en beide soorten vallen in het Spaans weer onder de term lobo marino wat letterlijk vertaald "zeewolf" zou zijn, maar dat is in het Nederlands weer de naam van een vis! Babylonische spraakverwarring ten top dus.

Ons laatste wapenfeit waar het aankomt op het spotten van dieren vond plaats toen we op de route van Ushuaia naar Puerto Natales de Straat van Magelhaes overstaken. (Even tussendoor, het voelt echt geweldig om langs mijn neus weg termen zoals "Beagle-Kanaal" en "Straat van Magelhaes" te laten vallen; tot voor kort namen van plaatsen die ik slechts kende van landkaarten en avonturenboeken.) Deze overtocht duurt slechts een half uur en we hadden hem al eerder gemaakt op de heenweg. Aangezien er toen niets spectaculairs te zien was had ik dit keer mijn camera maar in mijn tas laten zitten, achteraf gezien een grote fout! Want halverwege de oversteek werd ons bootje ineens omcirkeld door vrolijk opspringende dolfijnen, om precies te zijn van de donkergestreepte variant (Lagenorhynchus obscurus) die in het Engels dusky dolphin heet. Hoe groot was onze blijfschap en verbazing toen een van de beestjes direct onder ons naast de boot kwam zwemmen en kunstjes begon te vertonen! Beetje balen dat dat niet op de foto staat, dat wel, maar misschien maar goed ook want ik had er vast weer een rolletje mee volgeschoten en ik zit nu al bijna aan de 30 stuks! Wat fotograferen gaat het dus best goed - hoewel ik natuurlijk vooral benieuwd ben naar de resultaten - maar op de lange termijn ben ik zeker van plan naar digitaal over te gaan stappen omdat dat uiteindelijk minder zal kosten. Dit echter pas zo gauw het budget mij toelaat de zojuist uitgekomen EOS 5D van Canon (droomtoestel!) of een vergelijkbaar model aan te schaffen... tenzij ik aan het eind van de een of andere regenboog over de spreekwoordelijke pot met goud struikel zal dat dus nog wel eventjes duren

Maar goed, jullie horen het, we maken nog steeds geweldige dingen mee en genieten er volop van, en ook al zal het voor sommigen van jullie een teleurstelling zijn dat het nu nog langer duurt voordat we naar huis komen, bedenk dan dat wij jullie ook missen en dat het weerzien na de tijdelijke uitstel alleen maar leuker zal zijn! Dikke kussen en lieve groetjes aan jullie allen!!!

Beste allemaal, momenteel zijn we in Rio Gallegos in het zuiden van Argentinië. Het plan is om morgen nog zuidelijker te gaan, nl. naar Ushuaia, de zuidelijkste stad die op onze aardkloot te vinden is. Pietlutten zullen inmiddels de atlas erbij hebben gepakt om deze uitspraak te controleren en zullen hebben geconstateerd dat er nog zuidelijker plaatsen te vinden zijn... wat nu? Dit is inderdaad zo, maar deze plaatsen (bijv. Pto. Williams in Chili) zijn geen steden en dus blijft de uitspraak staan . Pfff... al dat gedoe van de "zuidelijkste dit", "de grootste dat", "hoogste zus" en "de beste zo" is vrij vermoeiend. De Argentijnen gaan er prat op dat ze in veel aspecten uitblinken (als je ze mag geloven) en tijdens onze reis in de omgeving van Salta kregen we van de gids Gonzalo een liedje tehoren waar dat allemaal werd opgesomd. Hij vond het voornamelijk leuk dat de Argentijnen in veel aspecten beter waren dan de Chilenen, met name wat betreft sport (en daar heeft hij gelijk in). En inderdaad lijken de Chilenen te lijden aan een minderwaardigheidscomplex, wat ze doen hun uiterste best om op te vallen door te claimen dat ze het hoogste bevaarbare meer ter wereld hebben (Lago Chungará, wat niet zo is want je kunt het niet echt bevaarbaar noemen) en de zuidelijkste stad (Pto. Williams, ook niet waar want het is een marinebasis en dus niet echt een stad). Grappig genoeg hebben beide plaatsen een "Museo del Fin del Mundo", erg amusant. Maakt allemaal niet uit, wij gaan in elk geval naar Ushuaia en vandaar naar Vuurland.

De afgelopen dagen waren wederom geweldig. Zoals eerder aangekondigd zijn we twee dagen gaan skiën in Bariloche en ook al was het weer daar nou niet echt om over naar huis te schrijven, we hebben wel een geweldige tijd gehad! Wendy was naar Bariloche gekomen vanuit Bs.As. en een paar dagen later kwamen Gert-Jan en Saskia ook over. Gezellig samen geweest en gewintersport en dinsdag zijn we doorgegaan naar Pto. Madryn aan de Atlantische kust. Daar was het hoogseizoen wat de walvissen (Southern Right Whale, ofwel Eubalaena australis) betreft en we hebben het voorrecht genoten deze geweldige beesten van een paar meter afstand te bewonderen! De eerste dag hebben we een tour gedaan over Península Valdés, een groot schiereiland en natuurgebied ten oosten van Pto. Madryn. We hebben een boottocht gemaakt met behoorlijk ruw weer, wat inhield dat het water aan alle kanten over de railing kwam geklotst terwijl we door golven van een paar meter hoog werden opgetild en weer neer gesmeten. Maar dat leek niet zoveel uit te maken want we hadden een bekwame kapitein en iedereen was sowieso te zeer onder de indruk van de walvissen die aan weerszijden van de boot hun kunstjes aan het vertonen waren. Aan het begin van de boottocht werd aangekondigd dat mensen met de beste camera´s de beste plaatsen zouden krijgen en ook al wist ik niet of dit nu schertsend bedoeld was of niet, ik maakte gebruik van het feit dat mijn fototoestel er nogal indrukwekkend uitziet (zeker met 300mm zoomlens) om samen met een bejaarde Duitser naast de kapitein te klimmen om hoog en (min of meer) droog de beste fotospot te hebben. Ben benieuwd naar het resultaat!

Na deze geweldige en overdonderende ervaring waar we eigenlijk nog steeds een beetje van bij moeten komen gingen we verder naar een plaats waar de zuidelijke zeeolifant (Mirounga leonina) van dichtbij te bezichtigen was. Alle dieren verkeren momenteel in de fase waarin ze kindjes willen verwekken en de verleidingsrituelen als ook de vechtende mannetjes zijn dan ook niet van de lucht. Iets soortgelijks hadden we al eerder op de dag gezien: Tijdens de boottocht zagen we op een gegeven moment dat een van de walvissen op zijn rug ging liggen, iets wat wij interpreteerden als vertederend gebaar richting de toeristen. Later kregen we echter te horen dat dit een vrouwtjeswalvis was die het even helemaal gehad had met de hitsige mannetjes... de paring geschiedt bij deze soort nl. altijd zo dat het mannetje ondersteboven (dus met de buik naar boven) tegen het de buik van het vrouwtje ligt, iets wat dit onwillende vrouwtje dus vakkundig verhinderde door zelf op haar rug te gaan zwemmen. Bij de zeeolifanten zie je ook een interessant verschijnsel in het paringsseizoen, namelijk de mannetjes die elkaar bevechten door op hun "achterpoten" te gaan staan en met hun buiken tegen elkaar aan te botsen (voor degenen die "Jalla Jalla" hebben gezien, ze lijken precies op de dikke vader). We konden best dichtbij komen en hebben de beestjes op ons gemak kunnen bewonderen. Hoewel, op ons gemak... de gids waarschuwde dat we bij de eerste de beste signalen van aanval moesten gaan rennen, omdat het best kon gebeuren dat een mannetjeszeeolifant ons als indringers zou beschouwen en ons achterna zou komen. Volgens haar konden ze nog behoorlijk snel zijn, dus we waren gewaarschuwd. Gelukkig viel het allemaal wel mee en hebben we alweer een nieuwe ervaring met wilde dieren hier in Zuid-Amerika overleefd

De dag na onze tour wilden we eigenlijk een beetje gaan relaxen, maar we besloten op het laatste moment toch nog om naar een strandje bij de stad in de buurt te gaan. Daarvandaan zou het ook mogelijk moeten zijn om walvissen te zien en inderdaad, we zagen ze van een redelijk grote afstand opspringen. Onderweg terug naar de stad kreeg de taxichauffeur op de lokale radio te horen dat er walvissen in de baai aan het zwemmen waren, zomaar tussen de schepen! We reden er snel naartoe en waren enkele van de eersten die het fenomeen mochten aanschouwen. De walvissen waren in het doodkalme water op slechts een paar meter afstand van ons over elkaar heen aan het buitelen. Wat een gigantische beesten, net kleine onderzeeërs! We hadden nu een supergoede gelegenheid om ze rustig te bewonderen omdat we nu op een betonnen pier stonden in plaats van een bokkend schip, en ook hoorden we nu het massieve geloei wat deze zoogdieren kunnen produceren, iets wat de dag daarvoor verloren ging in het gebrul van de oceaan. Helaas konden we waar een minuut of twintig blijven want toen moest Wendy echt weg omdat ze anders haar bus zou missen, maar we zijn toch weer een onvergetelijke ervaring rijker!

Morgen gaan we dus door naar Ushuaia en daarna via Torres del Paine (Chili) en El Calafate naar El Chaltén. Hoe lang we overal blijven weten we nog niet precies, we moeten ons reisschema nog maar eens goed doornemen. De tijd begint te dringen en juist Torres del Paine en de omgeving van El Chaltén zijn het waard om bijv. een week door te brengen en een- of meerdaagse trekkings te maken. We zien wel wat we gaan doen... vooralsnu hartelijke groetjes en tot wederhoren!

Het is even stil geweest op mijn weblog, maar zoals de titel van deze post al doet vermoeden gaat het goed met ons! Er is in de twee weken sinds het vorige berichtje een hoop gebeurd en ik wil dit keer echt mijn best doen om een summiere samenvatting te geven... als dat lukt wordt dit (voor de verandering) geen ellenlang bericht

Bij de familie in Paraguay was het erg gezellig. We hebben de vissen, waar we voor terug waren gegaan van Pozo Colorado naar Concepción, gegeven als cadeautje aan Luis. Hij vond het erg leuk, maar het was een beetje jammer dat hij ze meteen in de vriezer gooide en niet echt van plan leek te zijn ze aan ons voor te willen schotelen. Aangezien Christel nog nooit surubí had gegeten was dat wel een beetje jammer, want dan zou ze niet eens weten hoe zo´n vis smaakt! Weliswaar kregen we wel andere lekkernijen voorgeschoteld en hebben we in de paar dagen dat we er waren twee asados (barbecue´s in het groot, zeg maar) meegemaakt. Erg lekker en ook erg gezellig! We hebben ook de oom van Edgar Barreto (de voetballer van NEC) opgezocht en ook daar was het erg leuk. Daarnaast zijn we nog een dag naar het platteland gegaan (voorbij Paraguarí) om mensen op te zoeken die Christel viavia kende. We dachten dat de mensen best arm zouden zijn, maar ze hadden een mooi en net huisje op een prachtige plek, en in de tuin stonden ontelbare soorten fruitbomen. Paraguay mag dan klein zijn en de mensen niet rijk, ze weten wel hoe ze moeten genieten!

Vanuit Asunción zijn we na een paar dagen verblijf doorgereisd naar Resistencia in Argentinië. Daar zijn we een dag gebleven en hebben we o.a. surubí gegeten (Christel vond het een groot succes!) en zijn we verder gegaan naar Salta. In Salta was ik al geweest en ik vond het geen bijzondere stad, maar we hadden al van zoveel mensen gehoord dat het echt geweldig was en je er met gemak weken door kunt brengen, dat ik het toch zeker opnieuw wilde zien. En inderdaad, Salta is geweldig! Dat wil zeggen, de nabije omgeving, want de stad is gewoon aangenaam maar niet heel speciaal. We hebben echter een tweedaagse tocht gemaakt met Gonzálo van Amazing Mountains en veel leuke dingen gezien. De ruïnes van Tastil, typische Andino dorpjes waar het leven identiek is aan dat in de dorpjes in Bolivia en Peru (heel anders dan dat in de rest van Argentinië dus), en schitterende uitzichten over de gekleurde bergen rond Salta. Het hoogtepunt was de overnachting op de zoutvlakte (koud, maar een supermooie zonsopgang en een ideale plek voor astrofoto´s!) en het kite-buggyen! Dat houdt in dat je een vlieger voor een karretje spant en uit alle macht probeert overeind te blijven en het ding voorwaarts te laten gaan. Heftig...

Na Salta doorgegaan naar Mendoza en daar meteen een bodega opgezocht om te zien hoe wijn nu eigenlijk wordt gemaakt. Ook een trip gemaakt naar de Puente del Inca en de hoogste berg van Noord- en Zuid-Amerika, de Aconcagua (6.959 m). Schitterend! Vervolgens door naar Bariloche en daar zijn we nu, samen met Wendy die vanuit Bs.As. is overgekomen. Gisteren hebben we een autootje gehuurd en de route van de Siete Lagos (7 meren) gereden. Erg lachen, want het autootje was een kleine Suzuki Fun en daarmee probeerden we ons voort te bewegen over wegen waar een 4x4 nauwelijks vooruit kwam. Wendy en ik hebben nu wel de nodige rally-ervaring opgedaan en we hebben schitterende landschappen gezien, dus het was echt de moeite waard. De omgeving hier heeft trouwens erg veel weg van de Canadese Rockies (Banff, Lake Louise, Jasper), maar is nog net iets wilder en de dorpjes zijn nog net iets pittoresker. Werkelijk oogverblindend mooi dus! Er zijn begin 20e eeuw veel migranten uit Zwitserland naar deze streek gekomen en daarom vind je hier nu lieflijke houten chaletjes en, belangrijker nog, overheerlijke chocolade! Ook kan er hier supergoed op zalm en forel gevist worden, maar daar is het nu helaas het seizoen niet voor. Wel is het wintersportseizoen, dus maandag en dinsdag gaan we twee dagen de pistes op! Kortom, deze streek moet een van de aangenaamste op aarde zijn; niet voor niets dat Willem-Alexander en Máxima hier een huisje hebben! Dinsdagavond gaan we door naar Puerto Madryn om het maritieme leven te gaan bezichtigen: pinguïns, zeehonden en -leeuwen en hopelijk ook orca´s of andere walvissen! Het leven is mooi...

Zo, wonder boven wonder is het gelukt om een korte maar krachtige samenvatting te geven van de afgelopen twee weken. Er zijn natuurlijk een boel sappige en komische details (zoals de verkoopjongen in de fotozaak die mij een briefje toeschoof waarop stond "Kom na 16:30 terug, dan praten we verder" toen ik probeerde om een korting te bewerkstelligen op diarolletjes van Fuji), maar die horen jullie later wel. Ik groet jullie allen hartelijk en tot slot wil ik mama alvast feliciteren, zij is morgen jarig: ¡Felíz cumpleaños!

Je leest het, we zijn aanbeland in Asunción. Dat ging echter niet zonder slag of stoot... gisteren na het internetten wilden we de bus van 12 uur zien te halen en we moesten ons nog aardig haasten omdat het met inpakken niet opschoot. Haastige spoed is zelden goed, zo is mij ooit verteld, en zo ook dit keer. Eenmaal gezeten in de bus naar Asunción zaten we bij te komen en te genieten van het feit dat we toch nog op tijd gekomen waren, toen Christel na een half uur of zo ineens uitriep "de vissen!". En inderdaad, in ons gehaaste vertrek waren we die helemaal vergeten op te halen uit de vriezer van het hotel. Balen natuurlijk, want het waren flinke beesten en dorado´s en surubí´s vang je niet elke dag. En Christel had ze bedoeld als presentje voor de familie, dus ook wat dat betreft was het flink klote en stond het huilen haar even nader dan het lachen. We hebben toen even overlegd wat te doen en uiteindelijk besloten om in Pozo Colorado, een soort van grenspost halverwege het land, midden in de Chaco, uit te stappen en een bus terug te pakken. Daarna snel op en neer naar het hotel en vervolgens opnieuw naar Asunción... Zo gezegd, zo gedaan. De vissen lagen er nog, we hadden redelijk veel geluk omdat er net een bus van dezelfde maatschappij aankwam die terug naar Concepción ging en we ook in Concepción vrijwel direct weer terug konden naar Asunción.

Eind goed, al goed: het omweggetje heeft ons uiteindelijk 400 km extra hobbelen gekost en net iets meer dan 5 euro p.p. Daarnaast zijn we even uitgestapt midden in de Chaco (ook een ervaring!) en gekletst met wat politieagenten c.q. douaniers daar. Belangrijkste is natuurlijk dat we nu ook de vissen hebben! Dalijk gaan we bellen naar de familie en hopelijk kunnen we vanavond smikkelen...

Nog even iets anders. Ik had al gezegd dat de Pantanal een ideale betemming is voor degenen die graag mooie natuur willen zien en veel vissen willen vangen zonder er al te veel voor te doen. Daar moet ik nog aan toevoegen dat Concepción (en misschien ook de rest van Paraguay) een ideaal oord is voor de Westerse vrijgezel die op zoek is naar mooie en lieve meisjes! Christel had me voordat we naar Paraguay gingen gewaarschuwd dat de Paraguayaanse mannen de ergste zijn die ze tot nu toe in Latijns-Amerika had ontmoet, dus ik was wat dat betreft op heel wat voorbereid. Ik verwachtte dat ze haar zouden beloeren, nafluiten, misschien zelfs benaderen in mijn bijzijn (dat deden ze in elk geval toen ze alleen was). Allebei waren we echter flink verrast toen in Concepción ík en niet Christel het onderwerp bleek te zijn van lonkende blikken en liefdesverklaringen! Terwijl we samen over straat liepen ben ik van alle kanten aangestaard, nagezwaaid door een groep schoolmeisjes en is me "I love you baby" toegeroepen. En toen ik even alleen liep op het busstation en naar de WC ging was ik blij dat ik de deur op slot had gedaan, want toen ik maar net binnen stond kwam een bende giechelende meisjes me achterna... wat een land. En ze zijn knap; wauw! Dan te bedenken dat hier eind 19e eeuw de verhouding man / vrouw 1 op 10 was, omdat bijna de hele populatie gezonde mannen in de War of the Triple Alliance was omgekomen. He beloofde land, zou je denken! Het is naast het feit dat ze vrolijk en slank zijn ook de raciale mix die de vrouwen hier zo leuk maakt, want er zijn hier heel veel verschillende invloeden van alle migrantengroepen die zich met de lokale Indianen hebben vermengd: Spaans, Duits, Russisch, Japans, dat zijn de voornaamsten en daarnaast zijn er vast nog een hoop meer.

Maar ik heb Christeltje natuurlijk, dus behalve het feit dat het mijn ego streelt kan ik niet zoveel met al die aandacht. Alle vrijgezelle mannen (zeker de liefhebbers van lekker vlees en de hengelsport) kan ik echter aanraden een bezoekje aan Concepción bij een tochtje naar de Pantanal in te sluiten. Moet je trouwens nagaan dat ik er nog redelijk als een latino uit zie en vooral als toerist opval omdat ik een Westerse babe naast me heb en rondloop met een afritsbroek en een rugzak op mijn rug. Als gezonde, blonde Hollandse jongen heb je hier denk ik helemaal de tijd van je leven!

Nou goed, jullie vatten het idee denk ik inmiddels wel :-), Paraguay is een leuk land. Ook een stuk leuker dan ik had verwacht, want als je afgaat op de reisgids krijg je het idee dat het land niets speciaals heeft en je het net zo goed kunt mijden. Alleen de Chaco - een dorre woestenij die het grootste deel van het land bedekt, waar maar een weg doorheen loopt en bijna niemand woont - en de Mennonieten worden vermeld als bijzonderheid. Tja, zo komt een mens voor leuke verrassingen te staan, dat is toch wel mooi. Een van de mindere kanten van Paraguay is trouwens wel dat voornamelijk de mannen vrij lui lijken te zijn, want ze zitten maar de hele dag voor hun winkeltje met een beker tereré in hun handen, of hangen in groepjes rond en doen niets anders dan om zich heen staren. De productiviteit lijkt laag, maar dat zal ook wel door de hitte komen (het is nu winter en de temperatuur overdag ligt ruim boven de 30 graden... pfff).

OK, nu weer verder, op naar de familie. ¡Hasta luego!

De titel zegt het al, dalijk (over een uurtje of twee) reizen we door naar Asunción en gaan we naar de Paraguayaanse familie waar Christel twee maanden verbleven heeft. Eerder zei ik dat in Concepción niet veel te beleven was, maar gisteren hebben we ons toch wel bezig gehouden en zijn we druk in de weer geweest! Of eigenlijk begon het eergisteren al. ´s Ochtends klaagde Christel erover dat ze last had van haar voet en nadere inspectie toonde een grote bult die er wat ontstoken uitzag. Toevallig had ik de dag ervoor in de bus de gezondsheidssectie van de Footprint (onze reisgids) doorgelezen en daar werd gesproken over een vlieg die zijn eitjes normaliter legt onder de huid van schapen, maar helaas soms ook per abuis onder die van mensen. Die eitjes ontwikkelen zich tot larven (maden dus) en zeker bij mensen is dat een vervelende aangelegenheid. En Paulo, onze gids, had eerder al zo´n vlieg op Christels arm gesignaleerd en waarschuwde er toen al voor. Gelukkig werd de remedie er in het boek ook bij vermeld: bedek de bult met vaseline of nagellak zodat de made niet kan ademen en laat dat een dag of zo staan. Christel´s bult - waarvan we nog niet precies wist wat het was want het zou ook een splinter of zoiets kunnen zijn, maar we wilden geen risico nemen - werd dus bedekt met een flinke klodder vaseline en daar overheen een strip powertape. ´s Avonds haalden we de tape eraf en peuterden we met wat moeite het gewraakte voorwerp eruit, en inderdaad... een vliegeneitje... gadverdamme! Maar eind goed, al goed, want we hebben de zaak ontsmet en er een jodiumpleister overheen gedaan en nu lijkt alles OK. Maar je moet hier toch wel alert blijven op rare ziekten en vooral de symptomen daarvan, want je weet het maar nooit. Over gezondheid gesproken; ik heb in Buenos Aires ook iets flinks onder de leden gehad, want Raquel - een van Christel´s vriendinnen die we daar regelmatig zagen - is net na mij ziek geworden met hetzelfde ziekteverloop (ziek, weer een beetje beter, daarna weer terugval) en zij heeft een hele tijd lang met longontsteking op bed gelegen, wie weet nu nog steeds. Ik merk in elk geval dat het bij mij ook nog niet helemaal weg is want als ik hoest (zeker na een nacht in bus met die klote-airconditioning) dan voel ik het lichtjes rommelen in mijn borstkas. Maar vrees niet, al diegenen die nu bezorgd worden (met name mama ), ik houd het in de gaten en zeker nu we al een tijd in deze warme streken zijn gaat het prima.

En het is hier warm, niet te filmen. Zoals jullie wel weten is het winter, maar temperaturen van boven de 30 graden zijn ook dan niet ongewoon, zeker niet hier in Paraguay. Volgens weeronline.nl is het momenteel 35 graden in Concepción... pfff. Gisteren was het dan ook wel lekker om op het water te zijn. We zijn zoals gepland gaan vissen met de man die ons hier rond wilde leiden en het was een zeer geslaagde trip! Weliswaar kwamen de mannen er bekaaid vanaf want Christel ving alle vissen, en weliswaar hebben we lang op de boot gezeten zodat we bijna omvielen van de hitte, maar het was het waard. Op een motorbootje zijn we stroomopwaarts de Rio Paraguay opgegaan en door onze gids geloodsd naar mooie plekken (samenlopen van kleinere zijriviertjes en andere plekken waar hij wist dat de vissen graag vertoeven), waar Christel dus alle buit heeft binnen gehaald. Als eerste ving ze, eigenlijk op goed geluk, een pijlstaartrog (hier "raya" genoemd en soortnaam Potamotrygon falkneri, zie site voor foto´s). Het leek eerst alsof ze vast zat aan een plant want het ophalen ging erg moeizaam, maar eenmaal bovengehaald bleek het dus om zo´n raar beest te gaan. De gids waarschuwde ons dat we hem niet aan moesten raken want een steek van de pijlstaart kant erg pijnlijk zijn en deze werd dan ook kundig verwijderd. Even later had ze weer beet en zagen we een mooi grote dorado (Salminus brasiliensis boven het water uitspringen. Deze viel helaas van de haak af, om even later opnieuw bij Christel toe te slaan en er wederom af te vallen! Erg jammer, want diebeesten zijn groot en lekker ik was erg nieuwsgierig naar hoe hij er van dichtbij uit zou zien. Na even verder gevist te hebben gingen we naar een andere stek en ook daar had Christel snel beet. De vis spartelde flink tegen, maar het mocht niet baten en al gauw lag er een "kleine" surubí (Pseudoplatystoma fasciatum in de boot. Ik zeg klein, want de beesten kunnen ruim een meter lang worden, maar Christel´s exemplaar van rond de 50cm mocht er zeker wezen. En de klapper volgde daarna, want een paar minuten later had ze weer een dorado aan de haak en dat met mooi vakmanschap, want ze sloeg hem precies op de juiste manier en op het goeie moment aan! Deze keer nam de gids de hengel over, want volgens hem was de haak eigenlijk te klein en zou hij verspeeld kunnen worden, en daarnaast was het beest ook te groot en te sterk voor Christel en was er een kans dat de dorado haar binnen zou halen in plaats van andersom . Na een flink gevecht kon hij in de boot getild worden en ziedaar, Christel´s vangst van de dag! De surubí en de dorado hebben we gisteren in de vriezer van het hotel gelegd en ze reizen vanmiddag met ons mee naar Asunción, waar we van plan zijn ze klaar te maken en met de familie te nuttigen!

Nou, veel liefs aan jullie allemaal en tot later maar weer... adios amigos!