Yesterday Christel and me undertook the adventurous journey from Utrecht to Boxtel... by bycicle! Our original plan was to go through Tiel, and then to take the ferries across the Waal and Maas. Unfortunately, we found out the hard way that the strike that struck the Dutch public transport system some time ago, now had also spread to the ferries. Because of the sparse distribution of bridges in this part of the country we were forced to make a pretty detour in order to get home. If you like, download this Google Earth-track for a precise record of our route. We expected to ride about 70 km, but ended up doing over 120 km! If only the Dutch soccer team had shown the same amount of effort that night

A.F.Th. van der Heijden won the AKO Literatuurprijs tonight... Gefeliciteerd!!!

Yes, you've read well, I too have fallen victim to Pottermania. Unfortunately, it happened after the first four books of the series had been published, and, not knowing any better, I bought the paperback editions. It wasn't until the date for the fifth installment to come out was approaching, that I found that the books come out in hardback-only editions first, with the paperbacks trailing them about a year. All for commercial reasons, of course. However, I chose patience over ruining the line-up in my bookcase, so I waited... and waited. I have the paperbacks of the HP5 and HP6, and don't regret having had to wait a little before being able to read them. Although... due to the popularity of Harry, it is a popular object of reference in quite a few other manifestations of modern culture that I like, such as The Simpsons, for example. It was an episode of The Simpsons that gave away who was going to die in the sixth book; it was already common knowledge that one of the main characters was going to die, I just didn't know yet who.

So, when the seventh and last book came out on July 21 (why not on July 7, I wonder; that would make the date 07-07-07, but OK), I decided not to wait and buy the hardback, to avoid being disappointed by finding out the plot some way or other. A wise decision, I think, 'cause the book's only been out for little over a week and already I've had to turn my eyes away from news articles a couple of times to avoid reading anything that spoil the surprise. I just hope we don't have people here at the university like the British school teacher who, unannounced, starting reading the final page of HP7 to her students. Really, who would do such a thing...?!

I'm about three quarters through the book, so not much more to go. I wonder, what will be next? Is there life after Harry? Of course there is; they're not such great books, to be honest, altough they make quite an enjoyable read. And if I do start missing Harry, I can always try and obtain a copy of such obscure little pearls as Harry Potter and Leopard-Walk-Up-to-Dragon. Really, what a joke! For those who cannot wait till they come across it in their local Chinatown bookstore, turn here for an excerpt. What a blast!

I promise; in the not-so-distant future I will tell you something interesting... really. For now, you'll have to be satisfied with this wonderful, slightly paraphrased, quote.

Statistics are what a lamp-post is to a drunken man: for leaning on, rather than for illumination.

Regarding the Agent Contest 2007: we did not win . However, we are quite content with our performance. We ended up on the 5th place out of 8, and after the contest we even discovered a minor bug that might have prevented us from ranking even higher. All in all, we've learned a lot and will be happy to compete next year!

Another interesting competition was this year's Ice Hockey World Championship. Up till Wednesday both the Czechs and the Slovaks were still in the running, but both lost, to home team Russia and the Swedes, respectively. Thanks to Peter Novák, one of the AC2007 organizers, I found some Czech and Slovak internet radio stations that allowed me to follow the games live. Too bad they lost, but again, I learned something.

Tonight, though, I hope NOT to learn a lesson, but to just win instead! The Dudes are competing for another prize, and this time it's the League Cup (or whatever you want to call it ). Afterwards; that is, after winning the cup, I'll be heading home to pack up my hiking gear, 'cause tomorrow we're leaving for France! We (some of The Dudes from Utrecht and girls from Nijmegen) are going to visit a friend of ours, Susan, and the plan is to go hiking for 4/5 days in the Parc National des Cévennes. We hope to walk the GR68, Le Tour du Mont Lozère. I'll keep you posted!

As I wrote earlier, last Friday we had the chance to win the UZVB Champions Cup. Our opponents, however, outplayed us with ease, which really was no surprise since they are the 1st division champions, and we are merely the champions of the 2nd division. Besides, they had one or two guys one their teams who play on a semi-professional level, while we are just The Dudes . But it was fun, so we're not complaining. Friday May 11 we'll have the chance to win our last championship of this season, which is the League Cup. I'll keep you posted!

A team that did become champions this weekend was PSV Eindhoven... congratulations! It was an absolutely crazy conclusion of a strange season. It was a PSV's own fault that things became so exciting, because it was in their own hands to become champions long before the end of the season. Anyway, it's admirable that they got their act together so well for the last match, and I guess it's a nice gesture of them to give their opponents a chance to win the league for a change.

This afternoon, the 2007 Agent Programming Contest, organized by the TU Clausthal in association with ProMAS/AAMAS 2007, will take off. We are participating with our 2APL team, and of course we have good hopes of winning!

Last Friday we, The Dudes, became 2nd division champions with our futsal (indoor soccer) team! Paul sent me a picture and I thought it would be nice to put it on the web. We're doing quite well this season, seeing that we've won all our matches up to now. However, next year will be playing in the 1st division, which should be quite a bit harder... In two weeks we'll get a taste of what we can expect, because then we'll be playing the champions of the first and second period from the 1st division for the Champions Cup. We're also in the running for the regular cup (something like the UEFA Cup ). I'll keep you posted!

Good news! I collected the new scanner, which was sent as a replacement for the broken one I received earlier, today from the post office, hooked it up, and was very glad to observe that it does what it's supposed to do: make nice scans! The quality is really good and everything seems to be working quite reasonably. One small minus was that the automatic loader didn't agree with my black and white Ilford film, but I guess that figures since it was curled quite a lot, and the manual says you can only use straight films for automatic loading. Putting it in the holder worked very, though, so I can start cancelling all my social appointments now, and free up a couple of months to scan all my negatives & positives .

To give an impression of the optics of the Epson V350, I scanned a slide from the trip Christel and I made to South America in 2005. It's a shot of the Cuernos del Paine in Torres del Paine national park in Chile. The first picture shows a panoramic view of the Cuernos from a distance. It has been downscaled quite a bit, so the original scan has significantly more detail. This scan was made using Epson's iscan under Linux, with a resolution of 2,400 DPI (the maximum the Linux front-end supports).

The second picture is a detail from the first one, taken from the initial high-resolution scan. I was really impressed by the detail and colors! I did hardly any tweaking, only increasing the brightness and contrast a little bit. Epson's Windows software does some pretty nifty stuff like backlight correction and color restoration, which at first sight seems to do its work quite well. Guess I'll be working more often in Windows from now on...

The mailman delivered the scanner this afternoon!

That about sums up the positive part of the story. It arrived in a damaged box, and first inspection revealed that the software and USB-cable were missing. No worries, I knew I was buying it from a factory outlet, so I expected some minor problems. To my unpleasant surprise, though, the scanner's only response after turning it on were some screeching sounds and a flashing red light. Second inspection revealed that not only the box was damaged, but some heavy object also pounced through the bottom plate, probably wrecking the mechanical internals that drive the scanner head. That sure wiped the smile off my face...

I called the store (I won't be mentioning any names here) right away, and fortunately they were pretty OK about it. They had another one lying around, only without the adapter, so they've wrapped it up and shipped it right away. It should be here either tomorrow, or early next week, so I'm keeping my fingers crossed. To be continued...

Yesterday I dug up an old tape of The Cult's 1994 nameless album. I can't believe I didn't miss them for all this time! How could I have forgotten Ian Astbury's voice?! Just beautiful. Songs like Real Grrrl, Sacred Life, and Universal You... wow. Browsing the net, I read about The Doors of the 21st Century, a revival of The Doors with original members Robby Krieger and Ray Manzarek, and Astbury as replacement for Jim Morrison. Hopefully they're still performing and will come to The Netherlands some day!

I'm working at home right now, trying to come up with a semi-formal specification of my research. I think I've made quite some progress, although I'll have to wait for the Day of the Proms (coming Tuesday) for feedback. One thing I'm quite happy with, is my personal mindswitch from mental state abduction to mental state inference. Thinking only in terms of (logical) abduction felt rather limiting, since other processes can be used as well (deduction, induction, default reasoning). The way I'm describing it now just feels better, let's hope the proms think the same.

A final point of interest is that I'm currently awaiting the arrival of an Epson Perfection V350 flatbed scanner. It's got rather nice specifications (4,800 DPI optical resolution, to name one thing), and the scan quality is approaching professional work, from what I've read. A nice feature is that it has an automatic film loader, capable of processing of 2 to 6 positives or negatives. I'm still using my analog Canon EOS 30V, and don't have plans to go digital yet. Digital SLR still is too expensive for me... given the stuff I'd like to buy (like an EOS 5D with 24-105 F4.0L IS USM ). But seeing all those beautiful images on the web, I must say I was kind of jealous of all them digicam owners. Hopefully the V350 will prove a satisfactory solution: cheap and reliable 35mm slide/B&W photography with a relatively easy way to also have good quality digital images. See here and here for reviews of the scanner.

On the first day of the third month of the seventh year - more prime numbers there - of the current millennium, the latest book by the Netherlands' greatest writer came out: Het Schervengericht by A.F.Th. van der Heijden. 13 days later, yesterday to be exact, he was here in Utrecht for a book-signing session. And of course, I was there too! I had already bought a copy on the day the book came out, so I brought it with me to Broese. I asked him kindly to sign it and he did, so now I have a signed copy of Het Schervengericht, as well as De Movo Tapes: the two main books in the Homo Duplex series.

One thing I noticed upon coming home and admiring the scribble on the inside page was that, instead of signing the book with "A.F.Th." as he had done with De Movo Tapes in 2003, he had signed with his full name: "A.F.Th. van der Heijden". At first this seemed quite trivial to me, but when I checked the official title page (not the cover, but inside the book), I noticed the same phenomenon. I guess A.F.Th. is back to being Van der Heijden again... What also attracted my attention was the fact that the book did not have a big list of upcoming titles at the end. Quite surprising as well, because I can't recall any of his books being without such a list! I guess that A.F.Th., whether with or without surname, has been a bit 'duplex' as well. In a recent interview he admitted that he had suffered from a sleeping disorder called sleep apnea for quite some time. With help from a magical pill he's more or less cured from that now, back to his jolly old self, so to speak, and maybe he doesn't have need anymore for a 'duplex' persona to escape from the crappy everyday sleep-apnea-plagued life. Let's hope so, because a healthy and happy A.F.Th. is what this country needs!

I just came across an article on nu.nl, stating that South Korea is writing an ethical code for robots. The original article is from BBC News. According to one of the people working on the draft, an important reason for drafting the code, is (quote):

Imagine if some people treat androids as if the machines were their wives.

A very ambiguous statement indeed... But sure, having a behavioral code for robots would be a good thing, especially if they're going to be as omnipresent in society as the Koreans predict they will. The code should reflect Asimov's three laws of robotics. All I can say is that I hope is the Koreans have either seen or read I, Robot!

One thing I know for sure is that the North Koreans will be glad to hear this news, as their southern neighbors have plans to build military robots for automated border patrol. 'Cause when you run into one of those at night in a dark alley, you'll be happy for sure if its newly implanted ethical chip prevents it from blowing you to pieces on first sight! These things are not to be messed with, as this highly objective non-promotional and non-propagandal video clearly shows.

Finally, the moment you've all been waiting for: my site has been revived! This is its second life (or maybe third, or even fourth, I'm not keeping track anymore), and hopefully this one will last for a while. This post should be dated the 07-03-07 (from left to right and right to left ), at 13:00 (1PM). A nice collection of primes!

The site can be found at http://www.arara.nl/, my gallery on the subpage pics and this page (weblog) on blog. In due time I plan to make a personalized page as well, but that could take a while. That's because I started my PhD at Utrecht University as of this January! I'm working in the Intelligent Systems group, and my research is on the cognition of intelligent agents. More specifically, the extension of BDI-agents with something like a personality, and also the reasoning of agents about the mental states of other agents, based on observable behavior: mental state abduction. But more on this later.

Some technical details regarding the site:

• This weblog runs on Serendipity, extended with some nice plugins. For instance, there's the Wikipedia-plugin, which enables you to search this online encyclopedia on text selected in the browser. Or the Coppermine-plugins, which help me to put pictures from the gallery straight into the weblog!
• The pictures are brought to you by Coppermine.
• The weblog, as well as the gallery, are available in multiple languages. Use the "Language selector" to select another language. Usually this regards only the interface; however, some weblog posts are available in multiple languages as well (this post, for instance). Last but not least, both systems allow giving feedback on content.
• I've developed my own ArarA theme for both systems. It makes use (mostly) of W3C-standards compliant XHTML/CSS, which I test using Mozilla Firefox. In case it seems to you that this page doesn't look as it's supposed to, this is probably due to your browser. There are two ways to fix this: either use a different browser, or switch the page theme using the "Theme selector". I can recommend Coffee Cup for the weblog, and Rainy Day for the gallery.

Happy browsing!

Beste mensen, dit zal een van de laatste Zuid-Amerikaanse berichtjes op mijn blog zijn. Jammer, helaas, maar het avontuur loopt op z'n eind.

We zijn inmiddels al een tijdje in Buenos Aires en sinds de laatste update over Torres del Paine is er genoeg gebeurd, wat ik hier samengevat zal proberen weer te geven. We zijn na Torres del Paine naar El Calafate gegaan, wat een vrij lelijke en onvriendelijke plaats is, maar omdat het de enige comfortabele uitvalsbasis naar de Perito Moreno gletscher is kun je er moeilijk omheen. De gletscher hebben we bezocht met de standaardtour en ondanks de zeer hoge verwachtingen was het een onvergetelijke en overweldigende ervaring! We hadden erg veel foto's gezien en dachten dus al een redelijk beeld te hebben van wat ons te wachten stond, maar niets kan je voorbereiden op een dergelijk natuurfenomeen. De gletscher is groots en uitgestrekt en vooral het continue gekraak en geraas van neerstortende ijsblokken maakt dat je eigenlijk continu met je mond vol tanden staat. Het feit dat het samen met Iguazu de meest toeristische plek van Argentinië is doet wel een beetje af aan de ervaring, maar natuurlijk is het geweldig dat zo'n schitterende plek voor nagenoeg iedereen (jong en oud, dik en dun) toegankelijk is.

Vanuit El Calafate zijn we gereisd naar El Chaltén, een dorp wat zich promoot als de "hiking hoofdstad" van Argentinië. Of het die naam werkelijk waard is weet ik niet, want het aantal routes wat in de directe omgeving te lopen valt is vrij beperkt. Maar wat ik wel weet is dat die paar routes leiden naar de meest geweldig mooie plaatsen! De 'skyline' wordt gedomineerd door de toppen van de Fitz Roy en Cerro Torre, twee indrukwekkende pieken met karakteristieke eigenschappen. De Fitz Roy wordt in de taal van de Tehuelches de Chaltén genoemd, wat 'rokende berg' betekent. Dit lijkt ook daadwerkelijk zo te zijn, want we hebben de Fitz Roy alleen maar gezien met wolken rond de top. Vaak hangt er een sliert omheen die recht uit de top lijkt te komen alsof het een schoorsteen is, vandaar de naam. Cerro Torre betekent letterlijk Torenberg en dat geeft de vorm aan van de top. Voor bergbeklimmers is deze berg een van de grootste uitdagingen, zozeer zelfs dat National Geographic een volledig artikel aan een beklimming heeft gewijd. Het landschap rond El Chaltén is erg mooi en apart... wat me het meeste trof waren de eindeloos verschillende kleuren licht die je er ziet. Het is niet zozeer de kleur van het landschap die vreemd is, maar de aard van het licht. We hebben hierover gespeculeerd met Christel en zijn tot de conclusie gekomen dat dit waarschijnlijk ligt aan de Patagonische ijsvlakte, de twee na grootste continentale ijsmassa ter aarde na Antarctica en Groenland. Het ligt zal wel op een bepaalde manier gereflecteerd worden door de enorme hoeveelheid sneeuw en ijs waardoor het gekke dingen doet met de omgeving... anders konden we het ook niet verklaren. In elk geval was het heel mooi! We hebben ook nog eens in slecht weer (sneeuwstorm, windstoten waarbij je dacht dat je broek van je lijf zou worden geblazen) de bergtop gehaald bij onze laatste meerdaagse wandeling, wat ook wel bevredigend was omdat we eerder (Tierra del Fuego, Torres del Paine) al een paar keer af hadden moeten haken. Nog leuker was dat een door The North Face uitgeruste Amerikaan met superuitrusting al halverwege de wandeling afhaakte vanwege het weer, dus dat gaf dubbele pret. Deze kerel was sowieso een beetje yupperig, want hij was nauwelijks ouder dan wij en had al een 'beach house' ergens in New Jersey, een foto-uitrusting van ca. 5000 euro waar hij vrij laconiek kiekjes mee maakte en zoals gezegd een kampeeruitrusting van The North Face die het idee gaf dat hij naar de winkel was gegaan en uit de catalogus van alles het duurste had uitgezocht. En dat terwijl hij asboluut onervaren was, want dit was zijn eerste meerdaagse wandeltocht! Iets wat trouwens ook te merken was, want hij sjouwde twee jassen mee en een 3-persoons tent van 5 kilo. Tsss, some people...

Na een dag of vier in El Chaltén te zijn gebleven en van onze laatste momenten in de Patagonische bergen te hebben genoten, hebben we 'de bus gepakt' naar Buenos Aires. Dit klinkt vrij eenvoudig, maar dat was het niet! Al met al is het een reis van 60 uur geworden, met het itinerarium als volgt. Vrijdagavond vertrek vanuit El Chaltén om 18 uur, aankomst El Calafate 22:30. Wijn drinken en kletsen in een bar tot 02:30, daarna om 03:00 de nachtbus naar Rio Gallegos genomen. Klotereis, want de verwarming stond superhoog en om 05:00 werd er nog een stop gemaakt waarbij de felle TL-verlichting lekker aan werd gedaan, dus om 07:00 vrij vernaaid aangekomen. Daarna tot de ontdekking gekomen dat er geen aansluiting was en al het vroege reizen voor niets was geweest, dus hebben we 14 uur lang als zombies door het lelijke en extreem winderige Rio Gallegos gewandeld, om om 21:30 uiteindelijk de bus te pakken naar Comodoro Rivadavia (semi-cama). Vanaf daar ging het soepeltjes, want om 08:00 kwamen we aan en om 08:45 konden we door met de servicio ejecutivo (cama) naar Buenos Aires, waar we de dag daarna, afgelopen maandag dus, rond 07:30 aankwamen! Wel leuk om die hele afstand met de bus afgelegd te hebben, dat geeft je tenminste een idee van hoe groot zo'n land is.

Nu zijn we dus alweer een paar daagjes hier in Bs.As. en langzaamaan gaat het er echt op lijken dat we weer terug naar Nederland komen. De spulletjes die we her en der hadden achtergelaten hebben we opgehaald, Christel bezoekt nog de nodige vrienden en kennissen, en ik heb me o.a. bezig gehouden met het laten ontwikkelen van al mijn dia's (30 rolletjes van 36 met een paar van 37, dus ca. 1100 stuks!) en heb nog een tripje naar Colonia del Sacramento (Uruguay) gemaakt. Verder doen we het rustig aan en genieten nog van de laatste hapjes van het heerlijke eten!

Nu dan de twee weetjes, die wil ik jullie niet onthouden. Weetje nr. 1 is dat ik bijna op de dag af de hele Nederlandse zomer heb gemist en in plaats daarvan de zuidelijke winter heb meegemaakt: op de laatste dag van de lente (20 juni) ben ik uit Nederland vertrokken en op 21 september, de eerste dag van de herfst, kom ik weer aan. Grappig toch?!

Weetje 2 is dat de eindscore van de wedstrijd Michal - Diarree, waarbij de score wordt gemeten in "aantal maanden vakantie in Zuid-Amerika" tegenover "aantal keren aan de dunne", is geëindigd in een luisterrijke 3-0 overwinning voor Team Sindlar! Vergeleken met het 2-2 gelijkspel van het jaar 2003 is dat een hele vooruitgang. Hoewel, niet te vroeg juichen natuurlijk, want er zijn nog een paar dagen te gaan! Een definitieve bevestiging van de uitslag volgt nog... er kan in elk geval niet over gecorrespondeerd worden. ¡Hasta pronto!

¡Hola! Vanmiddag zijn we terug gekeerd in Puerto Natales na een kleine week in het Torres del Paine nationale park in het zuiden van Chili. Het was alweer geweldig... ik zou me er bijna voor willen excuseren maar de geweldige ervaringen stapelen zich maar op! Het woord "torres" betekent in het Spaans "torens" en Las Torres del Paine zijn dus de Torens van Paine. Dit zijn drie bergtoppen die een karakteristieke, jawel, "torenachtige" vorm hebben en hun naam hebben verleend aan het park. Wie of wat Paine is geweest is ons (en vele anderen) vooralsnog onduidelijk, maar dat de bergen op torens lijken is zeker! Naast de Torres zijn er ook nog de Cuernos del Paine - "cuernos" zijn "horens" - en deze hebben een zo mogelijk nog vreemdere vorm. Het zijn vooral deze geweest die we tijdens onze tocht steeds in ons blikveld hebben gehad... lees het verhaal maar.

In mijn eerdere berichtje schreef ik dat we zondag gingen vertrekken, maar uiteindelijk zijn we een dag later gegaan omdat het weer nog steeds zeer matig was en het er wel naar uit zag dat het op ging klaren. Daar hebben we achteraf gezien goed aan gedaan, want toen we maandag tegen het eind van de ochtend aankwamen in het park was het nog steeds bewolkt en konden we de Torres nog niet zien, maar een stuk verderop waar wij aan de route (Circuito W) gingen beginnen was het helder en toen we eenmaal goed en wel op weg waren klaarde het helemaal op. En tegen al onze verwachtingen in bleef het zo tot de laatste dag; we hebben volop van de omgeving kunnen genieten omdat het zonnig was en nagenoeg onbewolkt, en ook van de befaamde windstoten die hier voor kunnen komen hebben we geen last gehad! Wel was het ´s nachts berekoud (muts, sjaal, thermo-ondergoed, fleece-shirt, en dat allemaal aangetrokken in een slaapzak die tot -20 graden moet gaan... en het dan nog koud hebben, om een idee te geven van hoe koud het was) maar dat hoort erbij als je ´s winters gaat kamperen.

Nu volgt een beschrijving van onze trekking in het park, waarbij van bijgevoegde kaart gebruikt gemaakt kan worden om de route te volgen.

We zijn de eerste dag in een groep van vijf naar het park gebracht: Christel en ik natuurlijk, en daarnaast een Italiaanse jongen en Grieks meisje die samen reisden en een Japanse die er in haar eentje op uit wilde trekken. Nu is dat volgens de regels van het park, zeker in de winter, verboden omdat het te gevaarlijk is, dus bij de ingang werd ons gevraagd de Japanse op sleeptouw te nemen en haar een beetje in de gaten te houden. Zo gezegd, zo gedaan: Christel en ik spraken met de Japanse af dat we dezelfde route zouden volgen - de andere twee wilden 4 dagen max. blijven - en met zijn vijven gingen we op pad. De eerste dag leidde de route ons van Posada Rio Serrano, de adminstratieve zetel van het park, naar Albergue y Camping Pehoe. Een tocht van ca. 17,5 km over niet al te moeilijk terrein, maar toch hadden we het zwaar. De Japanse omdat ze nogal klein en zwak was en rookte, het andere stelletje omdat ze iets dergelijks nog nooit hadden gedaan, Christel omdat ze op haar pas gekochte en niet ingelopen bergschoenen moest lopen, en tenslotte ik omdat ik in mijn fotografische ijver zo´n 5 kilo aan uitrusting meesjouwde (body, twee lenzen, statief, flitser, kortom de hele mikmak). We kwamen dan ook aan toen het bijna donker begon te worden en groot was onze verbazing toen we een boel mensen aantroffen op de camping, daar waar we niemand hadden verwacht. Nader onderzoek wees uit dat het bleek te gaan om een groep berggidsen die op pad waren om wat te trainen en onderling tips uit te wisselen wat zaken zoals gletscherwandelingen en kayaktochten betrof. Snel zetten we onze tentjes op en kookten onze eerste maaltijd (rijst met prut), waarna we meteen de zojuist genoemde tentjes indoken om wat gezonde 'nachtrust' te genieten. Ik schrijf het tussen aanhalingstekens, want de nacht verliep niet altijd even rustig. Zeker de eerste nacht heeft het erg hard gewaaid, en ook al had het tentje nergens last van, toch werden we steeds wakker door het geloei van de wind en het geklapper van het doek. Daarnaast moet je je voorstellen dat het om 19 uur volstrekt donker was en door het ondergaan van de zon al snel ijskoud, terwijl het pas rond 8 uur ´s ochtends weer licht werd en het mogelijk werd om buiten iets te doen. De nachten duurden dus erg lang en het is niet altijd even fijn om 13 uur lang in je slaapzak te moeten liggen. Het alternatief - buiten in het donker rondjes rennen om warm te blijven en daardoor steeds op je snufferd te gaan - echter nog minder aanlokkelijk...

De eerste nacht overleefd hebbend maakten we ons de volgende dag op voor een tocht naar de Glaciar Grey (zie Albergue y Camping Grey op de kaart). Dit had als voordeel dat we de tent konden laten staan en alleen wat essentialia mee hoefden te nemen. De kaart gaf aan dat de tocht one-way ca. 3,5 uur zou duren (11 km), dus voor de heen- en terugtocht rekenden we ongeveer 7 uur. Normaal gesproken lopen we zonder bepakking een stuk harder dan wat staat aangegeven, zo leert de ervaring met o.a. Slowaakse en Noord-Amerikaanse parken tenminste, dus we dachten dat dat makkelijk te redden moest zijn. Het viel echter vies tegen: door sneeuw en ijs op het pad was het bij vlagen moeilijk lopen, en überhaupt was 3,5 uur wel erg optimistisch gerekend. Uiteindelijk kwamen we maar net voor donker weer aan bij de tenten. De tocht was echter wederom heel mooi en de gletscher zelf zeer groots en spectaculair. Op de terugtocht zagen we meerdere condors boven onze hoofden cirkelen; een mooi gezicht, maar wel een beetje luguber als je bedacht dat condors (Vultur gryphus) verwant zijn aan gieren en dus aaseters zijn, en het misschien op ons hadden gemunt in de hoop dat wij de terugtocht niet zouden redden. Dikke pech voor de condors dus, haha! We liepen op deze route overigens alleen met de Japanse; het andere stel skipte de gletscher en was doorgelopen en de gidsen gingen iets anders doen, we weten niet wat.

Op de derde dag hebben we de tent afgebroken en zijn we naar Campamento Italiano gelopen, waar we de tent weer hebben opgebouwd en de Valle del Frances in zijn gegaan. Daar wilden we het uitzichtspunt bij Campamento Britanico bereiken, maar door hevige sneeuwval de dagen voor onze aankomst was het pad totaal onherkenbaar en zijn we afgehaakt toen we de eerste rivier over moesten steken. Op deze plek hadden we een mooi uitzicht over de Glaciar Frances en zijn we blijven wachten op een lawine of ijsval, waarvan we er al meerdere op grote afstand hadden gehoord. Helaas gebeurde er lange tijd niets en lichtelijk teleurgesteld wilden we na een uur of zo weer weggaan, toen ons wachten toch beloond werd met een flink pak sneeuw/ijs wat met flink geraas en spektakel naar beneden kwam -> geniaal!

De vierde dag wilden we de lange tocht vanaf Italiano naar Hosteria Las Torres maken. De Japanse was dat ook van plan, maar omdat ze erg moe was zei ze dat ze misschien bij Los Cuernos al zou stoppen. Ze vertrok in elk geval erg vroeg, twee uur eerder dan wij, om toch tijd genoeg te hebben om Las Torres te halen. Het pad was erg zwaar, over de gehele lengte lag volop sneeuw en bepaalde steile stukken waren over een lengte van misschien wel 100 m volledig bedekt met bevroren riviertjes, waardoor je letterlijk op ijs liep! Op dat soort stukken was het zaak houvast te zoeken op stukjes steen die boven het ijs uitstaken, je vast te houden aan struiken e.d., en waar mogelijk in de berm te gaan lopen. In elk geval was het een vermoeiende aangelegenheid, zeker na de drie eerdere dagen die we nog in de benen hadden zitten. De hele tijd konden we het spoor van de Japanse volgen, ook na Los Cuernos, dus we wisten dat zij voor ons lag en toch op weg was gegaan naar Las Torres. Het was dus wel een beetje vreemd dat haar spoor opeens vreemd verdween tegen het eind van de tocht! Maar aangezien dat gebeurde voor een riviertje wat nogal lastig over te steken was zochten we er niets achter, we namen aan dat ze hogerop een alternatieve route had gezocht en vandaar verder was gegaan. Na het riviertje was het een hoop gezoek omdat er bijna geen begroeiing was en het pad onder de sneeuw bijna niet te herkennen was. Toen we het eenmaal gevonden dachten te hebben was er nog wat meer commotie omdat het ons langs een meertje leidde wat wel op de kaart stond, maar langs de verkeerde kant daarvan! Nu klopte de kaart wel vaker niet en hadden we al meerdere varianten gezien - er zijn minstens vijf verschillende kaarten van het park in omloop die allemaal afwijken qua routes, tijden en afstanden - dus ook dit namen we voor lief. Het pad wat we volgden leidde ons langs het meertje waar een vogel over het ijs wandelde: een van de eerste dieren die we hadden gespot die dag. Nu hield ik steeds mijn ogen open voor puma´s, want dat is een van de dieren die ik nog graag op foto vast zou leggen. Op een gegeven moment dacht ik iets te onderscheiden aan de overkant van het meertje... zou het een puma zijn?! Nee, dat was het niet, na een tijdje kijken bleek het de Japanse te zijn, te herkennen aan haar knalgele regenhoes. Wat bleek echter, ze was de verkeerde kant op aan het lopen! Snel zetten we onze tocht voort en toen we nog wat dichterbij gekomen waren kon ik eindelijk mijn legendarische Fox 40-fluitje (geen balletje; ideaal voor in de winter ) met goed nut gebruiken. De Japanse keek om, zag ons, en kwam meteen onze richting ingelopen. Wij zetten onze tocht om het meer heen voort om bij haar te komen en zagen onderweg nog overduidelijk pumasporen in de sneeuw, maar dit terzijde... Toen we eenmaal samengekomen waren, vertelde ze dat ze verdwaald was en al twee uur rond aan het dolen was. En flink schijnbaar, want toen we haar zagen was ze de verkeerde kant op aan het lopen! Ze was in elk geval erg blij om ons te zien en samen maakten we voort naar Hosteria Las Torres. Toen die eenmaal in zicht was plofte ze neer en zei dat ze even uit moest rusten, maar dat wij gerust mochten doorlopen. Dat deden we en uiteindelijk kwam we nog redelijk op tijd aan op onze laatste overnachtingsplaats. Tent weer opgezet, en omdat het Christel´s verjaardag was (jaja!) een speciaal maaltje klaargemaakt. We hadden instant-aardappelpuree en champignonsaus, normaal gesproken best lekker, maar helaas bleek dat naar niets te smaken. Met wat zout en peper wist Christel er gelukkig nog wat van te maken en op de camping was een vuurplek en brandhout, dus gezellig rond het vuur gezeten hebben we haar 24ste verjaardag gevierd! Anders dan anders, maar in elk geval een verjaardag om nooit te vergeten

Op de laatste dag (vandaag dus) wilden we lopen naar Alberuge y Camping Chileno en vandaar door naar het uitkijkpunt over de Torres. We hadden echter al gehoord dat dit pad zwaar besneeuwd was en een paar dagen daarvoor nog gesloten, dus toen het ´s ochtends ook bewolkt was en de Torres in nevelen gehuld, besloten we de aftocht een dag te vervroegen. Dit stelden we voor aan de zwaar vermoeide Japanse, die daarop helemaal opleefde (yo quielo leglesal!) en aanbood zelf meteen naar de dichtstbijzijnde telefoon te lopen om de busmaatschappij te verwittigen van onze wens om opgehaald te worden.

En hier zijn we dus weer, terug in Puerto Natales. Vijf schitterende dagen en vier zware nachten in Torres del Paine om nooit te vergeten! Morgen gaan we alweer verder naar El Calafate, Argentinië. Daar gaan we de Perito Moreno gletscher bezichtigen en dan door naar El Chaltén voor nog wat meer trektochten. Rond 10 september willen we terug zijn in Buenos Aires om daar rustig de nodige zaken te kunnen regelen. Dat was het weer voor eventjes, ¡hasta luego y que les vaya bien!